Przejdź do głównej treści strony

Bloods

godzina:
29.09.2016 20:00 Kup bilet
miejsce: mała scena TPB
czas trwania: 1h 15 min
przerwa: nie
reżyseria
Argyro Chioti
obsada
tekst: Efthimis Filippou
muzyka: Jan van de Engel
scenografia: Eva Manidaki
kostiumy: Pavlos Thanopoulos
oświetlenie: Tasos Palaioroutas
konsultant dramaturgiczny: Christiana Galanopoulou
asystenci reżysera: Daphne Koutra, Matina Pergioudaki
dyrektor artystyczny: Ariane Labed

występują: Efthimis Theou, Konstantinos Koytsolelos, Evi Saoulidou, Eleni Vergeti, Antonis Antonopoulos, Evdoxia Androulidaki, Georgina Chriskioti

ROLE: Dimitris Kalafatis: Efthimis Theou, Giorgos Simopoulos: Konstantinos Koytsolelos, Maria Kalafati: Eleni Vergeti, Anna Papadimitriou: Evi Saoulidou, Christina Simopoulou: Georgina Chriskioti

chór: Evdoxia Androulidaki, Antonis Antonopoulos, Evi Saoulidou, Evdoxia Androulidaki,  Georgina Chriskioti, “The pears” band: Eleni Vergeti, Evi Saoulidou, Georgina Chriskioti, Evdoxia Androulidaki

Spektakl z polskimi i angielskimi napisami
teatr / producent
Vasistas Theatre Group, Onassis Cultural Centre
kraj
Grecja

Po nagradzanej na wielu filmowych festiwalach współpracy z reżyserem Yorgosem Lanthimosem przy filmach Kieł, Alpy i Homar – ten ostatni nagrodzony podczas Festiwalu w Cannes w 2015 roku – scenarzysta Efthimis Filippou po raz pierwszy przenosi swój wyjątkowy, dystopijny świat na scenę za sprawą scenariusza teatralnego napisanego specjalnie dla grupy teatralnej Vasistas.

 

Dimitris Kalafatis, mężczyzna około czterdziestki, w lipcu 1989 roku przez przypadek nacina sobie gardło. Może jedynie obserwować, jak jego rana nie chce się całkowicie zasklepić, ropieje i zostawia krwawe ślady na jego koszuli, poduszce, ciele żony oraz dzieci. Pisze o tym do swojego najdroższego przyjaciela.

 

Bloods przybiera formę korespondencji pomiędzy nimi. Sztuka podszyta dziwacznością i humorem, zawierająca w sobie paranoidalne przemowy polityków i marzenia zwykłego ludu, dzięki reżyserii Argyro Chioti przeistacza się w punkowe oratorium przesiąknięte surrealizmem i błyskotliwym komizmem. Poetycka atmosfera i intensywna teatralność od nowa nakreślają koncepcję teatralnego chóru, zarówno tego starożytnego, jak i współczesnego. Temat wspólnoty, związku pomiędzy sferą publiczną a prywatną, pamięcią zbiorową i indywidualną przewijają się przez sztukę i są zorganizowane w precyzyjną muzyczną partyturę, tak jakby całość stanowiła nieformalny, absurdalny koncert.

Scena zamienia się w ring, na którym Argyro Chioti przewodzi ciałom i emocjom, dziwacznym fantazjom oraz odkrywczym wyznaniom. Korespondujące ze sobą postaci ożywają i zapraszają nas do doświadczania ich rzeczywistości. Twórcy określają spektakl jako długą piosenkę miłosną napisaną dla naszych osobistych i zbiorowych traum, a także dla dziwnego uczucia, jakie towarzyszy nam w świecie opanowanym przez codzienne kłamstwa i rany, które nie chcą się goić. Otwarte rany to symbol, który pozwala nam obserwować ludzi próbujących dać sobie radę z życiem, jego rozpadem oraz z otaczającą ich rzeczywistością.

Tekst w formie korespondencji głównego bohatera pokazuje nie tylko jego stosunek do samego siebie, jego relację z przyjacielem, nakreśla również ramę polityczną, relację z matką, pożądanie, cierpienie, słabość, strach, miłość. Kłamstwa i prawda, marzenia i rzeczywistość są ze sobą wymieszane i niejasne, pozostawione nam do odszyfrowania, tak samo jak rozszyfrowania potrzebuje nasz osobisty światopogląd w odniesieniu do społecznej rzeczywistości, która nas otacza.

 

Efthimis Filippou – współautor scenariuszy filmów Kieł (2009), Alpy (2010), L (2011) i Homar (2014). Jako autor niezależny, współpracował z wieloma tygodnikami i miesięcznikami. Napisał książki Someone is talking by himself while holding a glass of milk (2007, wyd. MNP Publications) i Scenes (2011, wyd. MNP Publications).

Kieł zdobył nagrodę „Un Certain Regard” na Festiwalu w Cannes w 2009 roku i został nominowany do Oscara w kategorii Najlepszy Film Nieanglojęzyczny na 83 edycji Festiwalu. Scenariusz do Alp zdobył statuetkę Osella za Najlepszy Scenariusz podczas 68. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Wenecji, a scenariusz do Homara, zanim jeszcze film został ukończony, zdobył „ARTE International Award” w kategorii Best CineMart Project 2013 podczas 42. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Rotterdamie. Homar zdobył Nagrodę Specjalną Jury na Festiwalu w Cannes w 2015 roku.

 

 

Grupa teatralna z siedzibą w Atenach tworzy spektakle tropiące przejawy współczesnego życia i ma na celu badanie oraz eksperymentowanie z akcją sceniczną. Grupa poszukuje dramaturgii niedefiniowanej przez logikę opartą na tekście czy linearnej narracji. Przy niewielkim wykorzystaniu środków technicznych ożywia i aranżuje <<ruchome obrazy>>, nadając scenicznym doświadczeniom rytmu, głównie za pośrednictwem muzycznej choreografii na żywo.

Ekipę Vasistas obecnie tworzą: Argyro Chioti (współzałożycielka kolektywu oraz dyrektor artystyczna, reżyser), Ariane Labed i Naima Carbajal (współzałożycielki kolektywu), Efthimis Theou, Eleni Vergeti, Antonis Antonopoulos, Georgina Chriskioti, Evdoxia Androulidaki.

Grupa teatralna Vasistas za Spectacle otrzymała honorowe wyróżnienie Narodowego Stowarzyszenia Krytyków Teatralnych i Muzycznych (za innowatorski sposób kreowania sztuk teatralnych) (grudzień 2011 r.). Argyro Chioti zdobyła prestiżową nagrodę Teatru Greckiego „Eleftheria Sapoutzi” za jej dorobek artystyczny (wrzesień 2013 r.).

 

Cudowny scenariusz przeniesiony na scenę przez dobrze nastrojoną, bazującą na fizyczności grupę, której zdecydowanie nie brak energii. „Bloods” to cyniczny i undergroundowy, ale też szczegółowy portret pisany na marginesie lat 90. Społeczny, mocno polityczny, jest alegorią tak surrealistyczną jak ludzkie zachowania, na które wpływ miał tamten okres, ale równocześnie niezwykle skutecznie trafia do świadomości dzisiejszej publiczności ery kryzysu (…). Dramaturg udaje, że moczy tylko palce, a tak naprawdę zanurza ręce aż po łokcie we krwi; wkłada je do rany, która kiedyś została otwarta i od tamtego czasu nie przestała krwawić; do rany, której nigdy nie dało się i nigdy nie będzie dało się uleczyć. Symbolizm Efthimisa Filippou’a nie jest ani oczywisty ani ekstremalny. Korespondencję pomiędzy dwójką mężczyzn w kwiecie wieku – dwóch typowych, szczęśliwych, posiadających rodziny mężczyzn z klasy średniej – wykorzystuje do odmalowania pejzażu epoki, w której żyją. Najlepsze w reżyserii Chioti jest to, że zatraca się w surrealizmie, chociaż zmaga się z rzeczywistością. Skupia się na tym, co znajduje się pomiędzy wierszami, bo tam leży magia, która sprawi, że będzie to klasyczny tekst, który przetrwa próbę czasu.

Stella Harami, 10/10/2014, protokół dostępu: http://tospirto.net/theater/ive_seen/19654 [sierpień 2015]

 

logo_enWspółorganizatorem prezentacji spektaklu w ramach Festiwalu Prapremier 2016 jest Onassis Cultural Centre, Ateny