Przejdź do głównej treści strony

Pornografia późnej polskości

godzina:
26.09.2016 20:00 Kup bilet
miejsce: Opera Nova
czas trwania: 50 min
przerwa: nie
reżyseria
Weronika Szczawińska
obsada
autor tekstu: Tomasz Kozak
scenografia: Natalia Mleczak
muzyka: Krzysztof Kaliski
występują: Szymon Czacki, Krzysztof Kaliski i Weronika Szczawińska

na podstawie Pornografii Późnej Polskości i Akteonu Tomasza Kozaka

Spektakl w języku polskim z angielskimi napisami
teatr / producent
Galeria Labirynt (Lublin)
kraj
Polska

Spektakl w reżyserii Weroniki Szczawińskiej to sceniczna wariacja na temat książki Tomasza Kozaka „Akteon. Pornografia Poźnej Polskości” (2012) w formie filozoficznego dialogu o przekleństwie „polskiej formy” oraz istocie samej „polskości”. Trzy postaci: dwóch rzekomych Tomaszy Kozakow (Krzysztof Kaliski i Szymon Czacki) i jedna Weronika Deruk (grana przez reżyserkę) podejmują karkołomną próbę odkrycia innej polskości – zawirusowanej, zainfekowanej obcością. Późna polskość to swoisty „zmierzch” świadomości narodowej, który rozumieć można jako uwiąd i demencję lub jako kulminacyjny punkt pewnej fazy rozwoju, czyli osiągnięcie dojrzałości i zdobycie autokrytycznej samowiedzy. Według Tomasza Kozaka „taka też bywa współczesna polskość ― późna, ponieważ błądząca w zmierzchu i wahająca się między demencją a samowiedzą. Wstydliwe, kompromitujące, zakazane lub niewyobrażalne momenty takich wahań powinny być krytycznie wyeksponowane w obrębie teatralnie inscenizowanej pornografii”. Spektakl ten to, jak pisze

Weronika Szczawińska, „pełna salt podroż na wspak gatunkowych podziałów, wywracająca tradycyjny porządek teatralnych rol – podroż poprzez powidoki i echa idei oraz filmów, wiodąca z przeszłości w przyszłość.”

 

Tomasz Kozak:

Spektakl w reżyserii Weroniki Szczawińskiej na podstawie książki Tomasza Kozaka „Akteon. Pornografia Późnej Polskości” (2012) ukazuje idee skazane na „obsceniczność”, czyli wykluczenie ze „sceny”, jaką stanowi przestrzeń jednostkowej i zbiorowej świadomości. W tym przypadku „scena” jest późną polskością, tzn. taką świadomością narodową, która wkracza w specyficznie pojęty „zmierzch”. Ten ostatni można rozumieć na dwa sposoby: jako uwiąd i demencję, albo jako kulminacyjny punkt pewnej fazy rozwoju, oznaczający osiągnięcie dojrzałości i zdobycie autokrytycznej samowiedzy. Taka też bywa współczesna polskość ― „późna”, ponieważ błądząca w „zmierzchu” i wahająca się między demencją a samowiedzą. Wstydliwe, kompromitujące, zakazane lub niewyobrażalne momenty takich wahań powinny być krytycznie wyeksponowane w obrębie teatralnie inscenizowanej „pornografii”.

 

Weronika Szczawińska:

Pornografia późnej polskości to sceniczna wariacja na temat tekstu Tomasza Kozaka, zainspirowana również utworem Akteon (scenariuszem „filmu do czytania” tego samego autora). To próba wprawienia w ruch filozoficznego dialogu, którego sednem są rozważania nad przekleństwem i dalszymi perspektywami podejrzanego zjawiska, jakim jest „polska forma”. A także sama „polskość”.

To próba przetestowania teorii w działaniu. To pytanie o możliwość zmiany, a przynajmniej odkrycia innej polskości: zawirusowanej, zainfekowanej obcością. I zdecydowanie wyprowadzonej z powagi.

To także próba połączenia sił artystów pracujących na co dzień w dziedzinie sztuk wizualnych i w teatrze: spektakl tworzony jest przez reżyserkę Weronikę Szczawińską, artystę Tomasza Kozaka, kompozytora Krzysztofa Kaliskiego, aktora Szymona Czackiego i scenografkę Natalię Mleczak.

To wreszcie pełna salt podróż na wspak gatunkowych podziałów, wywracająca tradycyjny porządek teatralnych ról – podróż poprzez powidoki i echa idei oraz filmów, wiodąca z przeszłości w przyszłość.